Strategia i Marketing
Policzyłem na jednym z kont, którymi zarządzam, ile kampanii obejmuje sierpniowa zmiana Google. Wyszły mi trzy różne liczby, zależnie od metody liczenia. Wszystkie trzy są poprawne. I to jest pierwsza rzecz, którą warto o tej zmianie zrozumieć.
W skrócie: od 17 sierpnia 2026 kampanie ograniczone budżetem, które pracują na docelowym CPA lub ROAS, przestają dowozić wynik lepszy od wpisanego celu i zaczynają celować w sam cel. Budżet się nie zmienia, zmienia się to, co za niego kupujesz. Narzędzie do dostosowywania stawki docelowej stoi w kontach od 6 lipca, ale rekomendowanego celu Google nie policzy dla kampanii z mniej niż siedmioma konwersjami. Poniżej trzy pułapki przy liczeniu, pięć krążących podejść i checklista do zrobienia przed datą.
Od 17 sierpnia 2026 kampanie ograniczone budżetem, które pracują na strategii celowej, przestaną przekraczać swój cel. Google tłumaczy to własnym przykładem: kampania z docelowym CPA 10 dolarów, która dowoziła konwersje po 5 dolarów, zacznie dowozić bliżej 10. Te 5 dolarów brało się stąd, że mały budżet wpuszczał ją wyłącznie do najtańszych aukcji. Po zmianie dostaniesz liczbę, którą faktycznie wpisałeś w pole.
Przy okazji kończy się technika, którą regularnie spotykam na kontach: przytnij budżet, zostaw luźny cel i pozwól systemowi wybierać najtańsze aukcje. Od 17 sierpnia, w zamierzeniu Google, budżet steruje wolumenem, a cel efektywnością. Te role przestają się nakładać i stąd tytuł.
Google ujawnił zmianę 15 czerwca, a 6 lipca udostępnił w kontach Bid Target Adjustment Tool, w polskim panelu „narzędzie do dostosowywania stawki docelowej”, które pozwala przepisać obecny wynik na nowy cel. Reakcja branży była na tyle nerwowa, że Ginny Marvin, Ads Product Liaison w Google, przez pierwszy tydzień lipca wyjaśniała sprawę wprost w komentarzach na LinkedInie. Najważniejsze zdanie stoi w oficjalnym FAQ, w odpowiedzi na pytanie „Czy ta zmiana spowoduje wzrost wydatków?” (tłumaczę z wersji angielskiej):
Nie. Ta zmiana nie spowoduje bezpośrednio wzrostu Twoich wydatków. Dzienne i miesięczne limity budżetów będą zawsze respektowane.
To prawda i warto ją powtarzać, bo pierwsza fala komentarzy sugerowała, że 17 sierpnia obudzimy się z rozjechanymi kosztami. Nie koszty się zmienią, tylko to, co dostajesz za ten sam budżet.
Przeczytałem najczęściej cytowane podejścia i sprawdziłem je na żywym koncie. Każde daje inną listę kampanii do ruszenia, a część zaleceń działa na niektórych kontach odwrotnie do zamierzonego. Nie dlatego, że są błędne. Dlatego, że każde milcząco zakłada określony model biznesowy, niekoniecznie Twój. Ten tekst jest o tych różnicach.
Zaskakująco dużo tekstów podaje zakres nieprecyzyjnie, a od zakresu zależy, ile kampanii w ogóle bierzesz do analizy.
| Element | Objęte zmianą od 17 sierpnia | Poza zmianą |
|---|---|---|
| Strategie | docelowy CPA (tCPA), docelowy ROAS (tROAS), docelowy CPC (tylko Demand Gen) | docelowy udział w wyświetleniach, docelowy CPM, ręczny CPC |
| Typy kampanii | Search, Shopping, Performance Max, Demand Gen i Travel w Google Ads albo Search Ads 360, plus Demand Gen w Display & Video 360 | kampanie aplikacyjne, wideo na zasięg i wideo na obejrzenia |
| Warunek | strategia celowa oraz stan „ograniczona z powodu budżetu”, łącznie | kampania z celem, która nie uderza w sufit budżetu |
| Przypadek osobny | sieć reklamowa i kampanie hotelowe pracują tak już dziś, więc nic się w nich nie zmienia |
Część opracowań wrzuca sieć reklamową i hotele po prostu do listy objętych i stąd bierze się połowa nieporozumień o zakresie.
Warunki są dwa i muszą zajść łącznie: strategia celowa oraz ograniczenie budżetem. Kampania z celem nie zmienia zachowania, dopóki nie uderza w sufit budżetu, a że to stan zmienny w czasie, o czym za chwilę, część kampanii wpada w zakres tylko w niektórych dniach. A jeśli Twoje kampanie brandowe stoją na docelowym udziale w wyświetleniach, wypadają z analizy w całości. Na wielu kontach to spory kawałek wydatku.
I jedno doprecyzowanie, bo przykłady w tym tekście ciążą ku sprzedaży: zmiana tak samo dotyczy e-commerce, jak i pozyskiwania leadów. Docelowy CPA to codzienność kampanii usługowych i B2B. Gdzie piszę o ROAS i wartości koszyka, w lead genie podstaw koszt leada i wartość klienta. Mechanika progów, osi i portfeli jest identyczna.
Dwa drobiazgi, które giną w szumie. Zmiana obejmuje wszystkie źródła konwersji, także importy offline. A równolegle Google przemianowuje w panelu „Maksymalizację liczby konwersji z docelowym CPA” na samo „Docelowy CPA” (analogicznie przy ROAS). To kosmetyka, ale wpada w to samo okno czasowe i łatwo pomylić jedno z drugim.
Zanim wybierzesz którekolwiek z krążących podejść, musisz policzyć, których kampanii zmiana faktycznie dotyczy. I tu zaczynają się schody. Pierwszą pułapkę opisują też Optmyzr i Riverstone, więc nie będę udawał, że ją odkryłem, dokładam do niej to, czego u nich nie ma. Drugiej i trzeciej nie spotkałem nigdzie i to na nie straciłem najwięcej czasu.
Status w koncie to migawka z bieżącej chwili, nie historia okresu. Potrafi pokazywać zero kampanii w dniu, w którym przez cały poprzedni miesiąc budżet realnie dławił kilkadziesiąt. Powód jest strukturalny: Google Ads trzyma budżety i kampanie jako osobne obiekty raportowe, więc czystego filtra po prostu nie ma. Piszą o tym i Optmyzr, i Riverstone.
Obraz historyczny daje wyłącznie utracony udział w wyświetleniach z powodu budżetu: procent aukcji, w których reklama mogła się pokazać, ale zabrakło pieniędzy. Riverstone podpowiada jeszcze dwa sygnały zastępcze, rekomendowany budżet i utracony udział z powodu budżetu powyżej mniej więcej 10%.
I tu dokładam swoje: te 10% to nie jest fakt z systemu, tylko czyjaś decyzja. To liczba ciągła, więc próg odcięcia zawsze wybierasz sam. Stąd trzy poprawne liczby ze wstępu: między progiem 5% a 30% straty moja lista „ograniczonych budżetem” skurczyła się trzykrotnie, a przy progu 50% została z niej co ósma pozycja. Ta sama zmiana, to samo konto, ten sam dzień. Jeśli czytasz gdzieś „u nas dotyczyło to N kampanii” i nie widzisz progu, ta liczba nic nie znaczy.
Utracony udział rozkłada się na trzy części sumujące się do stu procent: udział zdobyty, strata przez budżet i strata przez ranking. Kampania może mieć spory kawałek obu strat naraz.
Najczystszy przykład z mojej analizy: 10,8% straty przez budżet i aż 78,1% przez ranking. Taka kampania formalnie łapie się na zmianę, a jednocześnie obniżenie celu zaszkodzi jej najbardziej, bo ona przegrywa aukcje: niższy cel to niższe stawki i jeszcze gorsza pozycja.
Oś budżetowa mówi więc, czy zmiana Cię dotyczy, a oś rankingowa, czy wolno Ci ruszyć cel w dół. Kampanii czysto budżetowych, gdzie budżet naprawdę jest jedynym hamulcem, była tam ledwie co siódma spośród przekraczających cel. Reszta to mieszanki.
Ta jest dla liczących w arkuszu albo skryptem. Dzień z wyczerpanym budżetem ma mało wyświetleń i bardzo wysoką stratę budżetową, a do zwykłej średniej wchodzi z tą samą wagą co dzień pełnego pokrycia. W skrajnym przypadku ta sama kampania miała 44,7% straty przy średniej po dniach i 20,3% w agregacie okresu. Jedna metoda wrzuca ją na listę pilnych, druga zdejmuje.
Kontrola: udział plus obie straty musi dać sto procent. Jeśli nie daje, uśredniasz coś, czego nie wolno.
Podobna pułapka siedzi w portfelach: pola zliczające kampanie liczą także te dawno wstrzymane, więc „podpięte” bywa wielokrotnie większe od „realnie wydających”. W portfelu, który sprawdzałem, przy strategii wisiały cztery kampanie, a koszt w ostatnich 30 dniach miała jedna. Ekspozycję licz po stronie kampanii: status włączony i koszt większy od zera w analizowanym oknie.
Wiesz już, które kampanie brać do analizy. Zostaje pytanie, co z nimi zrobić, a tu spory między krążącymi podejściami wyglądają na chaos, dopóki nie zauważysz, że wszystkie sprowadzają się do czterech pytań:
Przejrzyj wszystkie kampanie z tCPA i tROAS, porównaj realny wynik z celem i tam, gdzie go przekraczasz, przepisz wynik do pola celu z buforem: tROAS kilkadziesiąt punktów procentowych powyżej realnego, tCPA kilka procent poniżej. Bufor bierze się stąd, że Google pisze o dowożeniu „w kierunku celu”, nie o trafianiu w punkt.
Robi się to hurtem w godzinę i to cała zaleta. Wady dwie: bez filtra ograniczenia budżetem zaciskasz cele także kampaniom, których zmiana nie dotyczy, a odruch „efektywniej znaczy mniej” psuje kampanie ROAS-owe. Riverstone ostrzega przed tym wprost: docelowy CPA obniżasz, docelowy ROAS podnosisz.
Najpierw filtr dwuwarunkowy (strategia celowa oraz ograniczenie budżetem), reakcja dopiero przy odchyleniu istotnym, na przykład od 20% w górę, a przed każdą zmianą porównanie z celem biznesowym, nie tylko z liczbą wpisaną w kampanii. Ma też gałąź, do której wrócę: „podnieś budżet”. Najporządniejsza logika z całej piątki, tylko progi musisz dobrać sam i oś rankingowa w niej nie występuje.
U Optmyzra zaszyte w gotowej automatyzacji ich Rule Engine: reguła rusza cel dopiero wtedy, gdy kampania biła go konsekwentnie w trzech oknach naraz, 7, 30 i 90 dni, i przesuwa go stopniowo, po harmonogramie. Jako jedyne traktuje przekroczenie celu jako sygnał statystyczny, więc odsiewa jeden przypadkowo udany tydzień. Schodki dają też czytelność, której nie daje skok: kiedy wolumen siądzie, wiesz, o ile przestrzeliłeś.
Trzy okna wymagają jednak wolumenu, więc na kampanii z garścią konwersji miesięcznie test nigdy się nie rozstrzygnie. Praktycy z Optmyzra radzą przy tym oglądać każdy krok, mimo że Google zapewnia, iż jedna czysta zmiana przed terminem nie wywoła wahań. To pierwszy punkt, w którym Google i ludzie pracujący na kontach mówią co innego.
Wszystkie powyższe przepisują ostatni wynik do pola celu, a jest szkoła, która pyta, czy ten wynik kiedykolwiek był właściwą liczbą. Skoro wpisana wartość staje się rachunkiem, a nie sufitem, powinna wynikać z ekonomiki.
W e-commerce liczysz ją z marży: próg opłacalności to jej odwrotność, przy marży 30% ROAS 333% wychodzi na zero. Korygujesz go o odsetek zamówień, które faktycznie dochodzą do skutku, bo zwroty i anulacje Ads liczy jako sprzedaż. W lead genie mnożysz marżę na kliencie przez stopę domknięcia, czyli odsetek zapytań kończących się umową: 1 000 zł marży i co piąty domknięty lead dają 200 zł jako sufit docelowego CPA, wpisywany w cel kosztu pozyskania, nie w wartość konwersji.
Reset staje się wtedy okazją, żeby naprawić cel zły od dwóch lat. Moim zdaniem to najciekawsza myśl w całej dyskusji. Wymaga policzonej marży i domknięcia, a wiele kont ich po prostu nie ma.
Bid Target Adjustment Tool flaguje objęte kampanie i przepisuje cel jednym kliknięciem. Dla większości reklamodawców to poprawna odpowiedź na 80% pracy.
Ograniczenia ma wpisane w konstrukcję: nie zna Twojej marży, więc zabetonuje również cel, który był zły, a rekomendacji nie policzy poniżej siedmiu konwersji, więc te kampanie przejdziesz ręcznie. I nie myl powiadomienia z ekspozycją: komunikat patrzy na ostatnie 12 miesięcy historii, więc możesz dostać ostrzeżenie i nie mieć ani jednej rekomendacji. Albo odwrotnie.
Dochodzi do tego opcja, której nie obejmuje żadne z pięciu podejść, bo wszystkie zakładają, że cel w ogóle ma sens. Riverstone stawia sprawę wprost: Google zaleca co najmniej 30 konwersji na 30 dni, zanim docelowy CPA zacznie cokolwiek znaczyć, a u nich pod tą kreską siedziało siedem z dziesięciu kampanii z tCPA.
Jeśli kampania nigdy nie miała wolumenu na cel, uczciwym ruchem jest maksymalizacja konwersji albo wartości konwersji, a nie polerowanie liczby, której model i tak nie umie dowieźć. Płacisz za to zmiennym kosztem jednostkowym przy zmianach budżetu, więc wybieraj to świadomie, a nie dlatego, że ustalenie celu okazało się trudniejsze.
Jest jeszcze krok, który wyprzedza wszystkie te podejścia naraz i którego sam w pierwszej wersji nie miałem. Zanim przepiszesz „realny wynik” do pola celu, sprawdź, czy on jest prawdziwy: rozbij konwersje po działaniu i zobacz, czy napędzają je zakupy i wartościowe zapytania, czy kliknięcia w numer telefonu i rozpoczęcia formularza.
Przy lead genie zestaw miesiąc konwersji z panelu z liczbą leadów w CRM klienta. Jeśli Google mówi 300, a klient zapisał 40, to Twój realny koszt konwersji jest fikcją, a najgorsze, co możesz zrobić, to zabetonować tę fikcję jako cel na stałe. Riverstone nazywa to krokiem, którego nikt nie wpisuje do swoich list, i ma rację. Ja też go nie miałem.
Pięć podejść, cztery pytania, do tego opcja zdjęcia celu i krok weryfikacji przed wszystkim. Każde z nich lepiej wybrać świadomie, niż odziedziczyć razem z kontem.
Zmiana obejmuje także strategie portfolio i wspólne budżety, ale Google zastrzega w FAQ, że działania na celach trzeba wykonać na poziomie portfela. Chirurgia jest więc niemożliwa: jedna zmiana dotyka wszystkich kampanii w portfelu naraz, także tych, które akurat przegrywają aukcje i potrzebują czegoś dokładnie odwrotnego.
Gorzej: cel wyliczony ze średniej portfela zawsze poświęca to, co jest poniżej średniej. Portfel z zagregowanym zwrotem wyraźnie lepszym od celu miał w środku ponad trzykrotny rozrzut między najsłabszą a najmocniejszą kampanią. Wyrównanie celu „do średniej” daje najsłabszej kampanii cel, którego nie jest w stanie osiągnąć, więc po prostu przestanie wydawać. Tej ofiary nie widać z poziomu portfela. Zanim ruszysz cel zagregowany, sprawdź, kogo poświęcasz.
I niezgodność: Google w tym samym FAQ radzi konsolidować kampanie pod wspólne budżety, bo lepiej wykorzystają ograniczone środki. Dla jednorodnego asortymentu to sensowne, ale przy wspólnym budżecie efekt zmiany rozkłada się na całą grupę, także na kampanie bez problemu. Ta rada nie jest uniwersalna.
Wszystkie te podejścia mają wspólne, niewypowiedziane założenie: że obecny, lepszy od celu wynik chcesz zachować. Cała mechanika „ustaw cel na poziomie realnego” służy zabetonowaniu dzisiejszej efektywności, zanim Google pozwoli jej zjechać.
To jest poprawne, jeśli bronisz marży. Jeśli sprzedajesz produkt, który jutro nadal będzie na stanie, wolniejsza sprzedaż przy lepszym zwrocie bywa sensownym wyborem.
Nie każdy biznes broni jednak marży. Miejsce niesprzedane w dniu koncertu jest warte dokładnie zero: nie przenosi się na kolejny miesiąc, nie wraca do magazynu, nie da się go przecenić po sezonie. Tak samo pokój na dzisiejszą noc, fotel na jutrzejszy rejs, kurs z datą startu, przedsprzedaż z twardym terminem. Wszędzie tam „zabetonuj efektywność” znaczy w praktyce „zostaw pusty magazyn, którego jutro już nie sprzedasz”. Lead gen ma tu swój odpowiednik: wolne moce zespołu sprzedaży też są magazynem, który wygasa. Dzień bez zapytań, gdy handlowcy mogliby domykać, nie wraca.
Weź kampanię, która przebija cel niemal dwukrotnie, traci przez budżet dwie trzecie udziału, a przez ranking prawie nic. Taką właśnie znalazłem w analizie (67% straty przez budżet, 7,4% przez ranking). To rzadki, czysty przypadek ekonomii budżetowej: aukcje wygrywasz, brakuje wyłącznie pieniędzy. Poradniki każą obniżyć cel do dzisiejszego wyniku. Skutek: sprzedasz mniej, za to każdą sztukę z lepszym zwrotem. Przy towarze z terminem ważności to zła zamiana.
Odwrotnie: zostaw cel i podnieś budżet. Zwrot zjedzie w kierunku celu, czyli nadal będzie dobry, a sprzedasz więcej. I efekt uboczny, który jest tu najciekawszy: kampania przestaje być ograniczona budżetem, więc zmiana z 17 sierpnia przestaje jej dotyczyć. Warunkiem objęcia jest ograniczenie budżetem. Usuwasz ograniczenie, usuwasz warunek.
Sprawiedliwie: sama opcja nie jest odkryciem. Wspomina o niej Google w FAQ, ma ją w swoim drzewie decyzyjnym autor drugiego podejścia, a Riverstone robi z niej pierwszą z czterech możliwych decyzji, pod hasłem „zostaw cel, ale go sfinansuj”. Nikt tylko nie pyta, dla kogo to się faktycznie opłaca.
Google nazywa to w FAQ budżetowaniem opartym na popycie (demand-led budgeting) i pisze wprost, że przy takim podejściu możesz ustawiać wyższe budżety dzienne, nie oczekując, że zostaną wydane w całości. Podniesienie budżetu na kampanii z celem nie jest zobowiązaniem do wydania tych pieniędzy. Jest zdjęciem sufitu. I tak, jestem świadomy, że akurat tę radę Google wydaje również we własnym interesie, dlatego działa ona wyłącznie tam, gdzie cel jest policzony z ekonomiki, a nie przepisany z ostatniego miesiąca.
Drugiej strony tego medalu pilnuje Addesu: rada „odetkaj i skaluj” ignoruje firmy, które tną budżet celowo, bo pilnują przepływów, trzymają twardy limit kosztu pozyskania klienta albo mają skończoną moc przerobową sprzedaży. Dla nich odetkanie budżetu nie jest opcją w ogóle i zostaje ruch odwrotny: zejść z celem w dół, żeby osłonić kampanię przed rosnącym kosztem pozyskania.
Powiem to więc wprost: przy towarze z terminem ważności podnoszę budżet, przy limicie gotówkowym tnę cel. W koncie obie sytuacje wyglądają identycznie, a wymagają przeciwnych ruchów.
Na marginesie furtka, o której mało kto pisze: łączne budżety kampanii, ustawiane z góry na cały okres jej trwania, są z tej zmiany wyłączone. Dwa haczyki: wyłączenie działa tylko dopóki kampanii nie ogranicza kierowanie (to zdjęcie dziennego limitu, nie schron przed logiką celu), a typu budżetu nie zmienisz po starcie kampanii, bo łączny budżet ustawia się wyłącznie w nowej kampanii. To opcja dla przyszłych startów, nie ratunek dla tego, co już stoi.
Nie wszystko w tej zmianie jest tak gładkie jak komunikat.
Luźny cel bywał narzędziem, nie zaniedbaniem. Część kont pracuje na luźnych celach celowo, bo to daje Smart Biddingowi swobodę eksploracji i szukania nowych klientów. Nie jestem w tej ocenie odosobniony: Riverstone przytacza freelancera, który prowadzi tak swoje najlepsze konta i mówi wprost, że 17 sierpnia zabiera mu narzędzie, a nie wymówkę. Takim kontom zmiana odbiera dźwignię, która działała. To zupełnie inny problem niż „nikt nie zaktualizował celu od dwóch lat”, a rada dla obu przypadków brzmi identycznie. I to jest jej słabość.
Reset do aktualnych wyników to migawka, nie naprawa. CPA osiągalne przy dzisiejszym wolumenie nie będzie osiągalne zawsze: konkurencja rośnie, sezonowość przesuwa popyt, a cel trzeba będzie ręcznie poprawić, gdy wolumen siądzie. Luźniejszy cel absorbował ten dryf sam. Po 17 sierpnia ktoś musi go zauważyć.
Najpierw policzyłem koszt bezczynności: różnicę między obecnym a docelowym wynikiem przy niezmienionym wydatku. To szacunek górnej granicy, bo Google obiecuje zbliżenie do celu, nie trafienie w punkt, ale nadaje decyzji skalę.
Poszedłem budżetem, nie celami, z wyjątkiem kampanii, które nie dowoziły celu biznesowego konta. Tam cel był po prostu zaległym ustawieniem, nie dźwignią. Podniosłem budżety kilkunastu kampanii, a wielkość każdej podwyżki wynikała z wykorzystania budżetu, nie z procentu wziętego z sufitu: przy wykorzystaniu powyżej 95% wzrost o połowę, powyżej 85% o jedną trzecią, poniżej o jedną czwartą.
Równie ważne jest, czego świadomie nie ruszyłem:
Ostatni punkt jest nieintuicyjny, więc go podkreślę: czasem poprawna odpowiedź brzmi „nie rób nic, policz, ile to kosztuje, i zaakceptuj”. Zmiana ustawień kampanii, która i tak zaraz się kończy, kosztuje więcej niż strata, przed którą miałaby chronić.
Google ma rację: ta zmiana sama z siebie nie podniesie Twoich wydatków. Problem jest subtelniejszy i dlatego łatwiej go przegapić: przy tym samym wydatku dostaniesz mniej. Budżet się nie zmieni, zmieni się to, co za niego kupujesz. Na kontach, gdzie kampanie ograniczone budżetem cicho przekraczały cele od miesięcy, ta różnica potrafi być większa niż niejedna optymalizacja, nad którą schodzi kwartał.
I rzecz najtrwalsza z całej tej historii: zmiana nie tworzy problemu rozjechanych celów, tylko go ujawnia. Cel, którego nikt nie sprawdził od roku, był rozjechany również wczoraj, system po cichu to nadrabiał. Konta, które potraktują 17 sierpnia jako jednorazowe zadanie, wrócą do tego samego stanu w listopadzie, gdy sezonowość przesunie, które kampanie uderzają w sufit budżetu. Najcenniejsze, co można z tej zmiany wynieść, to nie nowa wartość w polu celu, tylko nawyk sprawdzania, czy ta wartość nadal opisuje to, czego naprawdę chcesz.
Opis zmiany, jej zakres i cytaty pochodzą z pomocy Google Ads: artykułu o zmianach w strategiach ustalania stawek na podstawie wartości docelowych oraz FAQ do tych zmian, a kwestię budżetów rozstrzyga strona o łącznych budżetach kampanii. Podejście statystyczne i część ustaleń o filtrowaniu opisuje Optmyzr.
Search Engine Land, Search Engine Journal, Search Engine Roundtable, PPC Land, Riverstone Marketing Solutions, Addesu.
Opis zmiany, jej zakres i cytaty pochodzą z dwóch stron pomocy Google, artykułu o zmianach w strategiach celowych oraz FAQ, czytanych 5 sierpnia 2026. Tłumaczenia z angielskiego są moje i tak je oznaczam, bo polska wersja FAQ nie odpowiada zdanie w zdanie. Same podejścia to cudza robota: poradniki branżowe, automatyzacja Optmyzra, drzewo decyzyjne z drugiego podejścia, checklista Riverstone i narzędzie samego Google. Kontrargument o firmach, które tną budżet celowo, pochodzi z Addesu, a krok weryfikacji konwersji wziąłem od Riverstone. Ode mnie są trzy pułapki przy liczeniu, rozdzielenie osi budżetowej i rankingowej oraz argument o towarze, który traci wartość w konkretnym dniu.
Liczby policzyłem 4 sierpnia 2026 na oknie 30 dni, na jednym z kont, którymi zarządzam. Wskaźniki udziału liczyłem jako agregat okresu, nie średnią po dniach. To znaczy dokładnie tyle, ile znaczy: jedno konto to nie badanie, a proporcje u Ciebie będą inne. Czego nie wiem: jak zmiana zachowa się po 17 sierpnia, bo tego nie wie dziś nikt, łącznie z autorami wszystkich pozostałych tekstów na ten temat. Nie zweryfikowałem też pomiarem tego, że łączne budżety kampanii zostają poza zmianą, opieram się w tym punkcie na odpowiedzi z FAQ.
Jeśli coś tu jest błędne albo Twoje dane pokazują co innego, napisz. Poprawię i podpiszę poprawkę: wolę mieć rację po korekcie niż wyglądać na kogoś, kto ma ją od razu.
